***

...pozwaliła Ci do końca
połamać swoje już od dawna nietykalne palce
z trzaskim pokruszą się
pył pofrunie
zapętli się w Twym gardle
będziesz czuł jego zapach
ale jej już wtedy nie będzie
---
rozkołysana huśtawka na wietrze
głuchy świst wiatru
szelesty liści
prawie jesień
Zbłąkana jakaś dusza
wędruje na granicach
-zedrzyj z niej czarny płaszcz
obmyj rany
obsyp kwieciem

Czy już będzie za późno?


drżące zamglone świty
kłosy skoszono już
bociany niedługo odlecą
drzewa zbrązowieją
Czy obolałą kobietę
będziesz miał siłę podnieść
by znów zaczęła tańczyć

Jej ciało leży nieruchomo
ale po co dotykać trupa?
---
przecież życie to jeden głupi żart
zadrwię z niego
i ucieknę do swej krainy.
20 sierpnia

Promyki***

Żyje się chwilą, a czas jest tylko przezroczystą perłą wypełnioną oddechem.
— Halina Poświatowska

Kocham życie, przyjacielu, i nawet wtedy, kiedy zraniło mnie tak bardzo, że przez krótką chwilę zapragnęłam umrzeć...
— Halina Poświatowska
---
fot. Lena Kałużna***;):):)
mod. me

Dziękuję za promyki.

choram...

chorzy mają kruche palce
i blade oczy
w głuchych szpitalach
nieruchomo leżą na łóżkach
chorzy potrzebują powietrza
na korytarzach czuć
zapach umarłych ludzi
chorzy chodzą wolno
często potykają się o siebie
ich tępe oczy
patrzą bólem

chorzy czekają... 18.06.2010
---

Tłum ludzi
zmienne twarze
dziko uśmiechnięte
zatroskane
zamarłe
zamknięte
Tłum umysłów
krzyki obijają się

łykają
kolejne dawki tabletek

---

Patrz
stoi anioł
niebo otwiera się
światła czyste
nieskalane dotyki
magiczne pyły
w oczach resztki
bolesne okruchy
cierniste korzenie
wkładano mi pod skórę
rzucano kamieniami
niesłyszalnymi słowami
chaosem niezmiennym
ale patrz...
Anioł otwiera
swe skrzydła
wzlatuje w górę
świty mniej krwawiące
ptaszkowie śpiewają nowe melodie
o powstaniu
o wyprostowanych dłoniach
o kwitnących nadziejach

Patrz!
Jestem

---
tekst & modelina: Joanna Radziejewska (Żyrafa), data: 21.06.2010
fot. Karolgrafik
http://www.flickr.com/photos/karolgrafik/

ostatni***

mówią mi o pięknych płaszczyznach
nie wierzę w nie
mówią mi o porankach świetlistych
nie chcę już ich!

przestań Człowieku
zaciskać pętlę na mej szyi
brak mi powietrza
brak siebie

zgniatam ostatnie nadzieje

mgłą otulona
ciemnością zasłoniona

wyrwano mi oczy
jestem
umierającym nikim

spalę poplamione łzami fotografie
wyrzucę wszystkie przesuszone kwiaty

lustro spadło
potłukło się

...niewidzialnam
nieobecnam

zastygnę
zostawię krwawiące dłonie
połamane rozmyślania

wyblaknie me istnienie

nie płacz
nie warto klękać nad umarłym kwiatem
nie warto słuchać mych słów poplątanych
nie warto siadać ze mną przy stole
bo zgniłam

---

krzyczą ludzie
serca łamią
po cuż?
nie warto już

bo mnie nie ma

25 maj 2010

***

...zapomniałam że byłam
że istniałam
że świat był u mych stóp

nie tańczą mi w głowie motyle
udusiły się od tego zmącenia
---

kiedyś mogłam zobaczyc
umarłego człowieka leżącego na podłodze
nie miałam odwagi
poczułam tylko
jak coś dusi mi szyję
On odszedł
nie potrafił kochac
zagubiony
poszedł tam gdzie zawsze ciemnośc

...idę do Ciebie
może tam dasz mi miłośc

---

ostatnie słońca twarze
ostatnie białe tulipany
ostatnie cierpienia
ostatni odepchnięty dotyk

z papieru
z wyblakłych chwil
z potrzeb
z łez
z czekania
z tęsknoty
z gasnącego światła

jestem
byłam

---

lodowatą mnie zobaczysz
białe palce
białe lico
zamknięte oczy

poszybuję
w górę

po wieki

---

Ona
Ja
Jej
Mnie

nie ma.


pamiętaj o konwaliach i kaczeńcach***

---

tonę


16.05.2010

Bezcenne chwile***

miejsce: Park im. Witosa w Bydgoszczy
Wiosenny spacer. W środku miasta znalazłyśmy krainę błękitu.
Na zdjęciach: Bianka & Sandra

Helenka